Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Στη μνήμη της Έλλης Λαδά.




Δυο λόγια για τον Ιατροδικαστή.


Το νέο μου θεατρικό παιδί τον Οκτώβριο στο θέατρο Αλκμήνη.

Ο βασικός τίτλος του θεατρικού έργου που εμπνεύστηκα το περασμένο καλοκαίρι είναι "ο Ιατροδικαστής." Όμως, πώς ξεκίνησαν όλα; 

Η φίλη και σκηνογράφος, Πολυτίμη Μαχαίρα, με παρότρυνε πριν το καλοκαίρι του 2017 να γράψω κάτι που να αφορά σε έναν Ιατροδικαστή. Τότε βρισκόμουν περίπου στα μισά ενός άλλου έργου με τίτλο "Το καταφύγιο", το οποίο προόριζα για τον Οκρώβριο του 2019. Οι έντονες και ευφάνταστες παροτρύνσεις της Πολυτίμης και οι ζυμώσεις που γίνονταν από εκατέρωθεν ιδέες που εξοστρακίζονταν αόρατα στον αέρα δεν με άφησαν ασυγκίνητο. Παγώνω "το καταφύγιο" και ξεκινώ, λοιπόν, να γράφω με ξέφρενους ρυθμούς το καλοκαίρι του 2017 ένα έργο, του οποίου η έμπνευση προερχόταν από έναν χαρακτήρα που δεν ήξερα καθόλου, αλλά παράλληλα γνώριζα και πολλά χρόνια. 

Ένας άνθρωπος έχει στα χέρια του την κατάληξη της ζωής και προσπαθεί να τη σεβαστεί έως το απόλυτο τέλος της. Τα συμφέροντα, όμως, δεν τρομάζουν πουθενά, δεν διστάζουν να ξεπροβάλλουν το φιδίσιο κεφάλι τους ακόμη και στην πιο ιερή στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης: όταν εκείνη πλέον σβήνει.

Μια σπουδαία Ελληνίδα γιατρός, που βρίσκεται μια ανάσα από την αντιμετώπιση της επάρατης νοσου μια και καλή, βρίσκεται ξαφνικά νεκρή στο σπίτι της. Αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε; Έχει άλλωστε σημασία; Και όμως... Για τις εξουσίες του τόπου έχει και μάλιστα τεράστια. "Ο θάνατός σου η ζωή μου" δε λέει ο λαός; Η Έλλη Λαδά είχε προσφέρει τα πάντα και όμως ταλαιπωρείται μέχρι τέλους. Η ιστορία της πάει να σβηστεί με συνοπτικές διαδικασίες και η ζωή να προχωρήσει για όλους τους υπόλοιπους. Εκεί έρχεται ο Ιατροδικαστής να πει το μεγάλο "όχι" και να σταματήσει την ταλαιπωρία της φανερώνοντας το πιο απλό και και πιο δυσπρόσιτο ταυτόχρονα πράγμα: την αλήθεια. 

Η γιατρός Έλλη Λαδά, η αθέατη βασική ηρωίδα του έργου, δεν βασίζεται σε κάποια συγκεκριμένη Ελληνίδα. Η Έλλη Λαδά αντιπροσωπεύει την ίδια την Ελλάδα. Η ξεχασμένη Ελλάδα που τόσα έχει προσφέρει στον λαό της ανά τους αιώνες και πάντοτε παραμερίζεται μπρος στον ατομισμό. Η Έλλη Λαδά είναι η Ελλάδα που μαχαιρώνουμε δεκάδες φορές τη μέρα, που την προδίδουμε με τριάντα και - καμιά φορά - ίσως και λιγότερα αργύρια. Αυτή ήταν και η μεγάλη αφορμή να γράψω το έργο, με τη βαθιά επιθυμία αυτή η χώρα, η χώρα μας, να βρει επιτέλους τη δικαίωση που της αξίζει και να αποκατασταθεί στο πάνθεον του παγκόσμιου γίγνεσθαι, βρίσκοντας γαλήνη, μακριά από ανταγωνιστικά πάθη και ανεξίτηλες οικονομικές φιλοδοξίες.

Αυτό το έργο αφιερώνεται σε όλους. Και κυρίως σε όλους όσοι θα ήθελαν να δουν την Έλλη Λαδά δικαιωμένη, έστω και την τελευταία στιγμή.

Κώστας Λεϊμονής,
Απρίλιος 2018