Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

Η κονσέρβα





Ένας άνδρας γύρω στα 65 μπαίνει στο καθιστικό του σπιτιού του κρατώντας βαριές σακούλες. Τις αφήνει κάτω και απλώνεται κατάκοπος στην πολυθρόνα. Απευθύνεται στον σκύλο του που τον υποδέχεται στην αρχή κουνώντας την ουρά του και ύστερα κάθεται στα πόδια του.

"Ωχ... Τι τρέξιμο ήταν αυτό... Κάτσε να βγάλω από τις τσέπες αυτά που με βαραίνουν και είναι λες και έχω γεμάτα πορτοφόλια... (Βγάζει τα χαρτιά.) Λοιπόν... Έχουμε και λέμε. Αυτά είναι τα πληρωμένα. Ο ένφια του 2014 και η πρώτη από τις 248 δόσεις του 2015. Ωραία... Αυτό μετά... (Ξετυλίγει τα χαρτιά το ένα μετά το άλλο)... είναι η αποπληρωμή του φόρου εισοδήματος του '12. Ωραία χρόνια... Αυτό... Πω... Πώς βρέθηκε αυτό εδώ; Έβαλα κι εγώ το καλό κοστούμι σήμερα... Στο δημόσιο πρέπει να πας όπως και στην εκκλησία. Με δέος.(Κοιτά το χαρτί.) Κοίτα να δεις... Πού βρέθηκε, πανάθεμά το... Ψηφοδέλτιο από τις εκλογές του 2015! Τις πρώτες... Στις δεύτερες δεν πήγα να ψηφίσω. Τον Σεπτέμβρη... Είχα πάει διακοπές. Τι να κάνω; Τότε βρήκα τα πιο φτηνά εισιτήρια. Δεν πειράζει που ήταν κατεψυγμένη η θάλασσα στην Κεφαλλονιά. Έσφιξε και το δέρμα μου... Για να δω τι άλλο θα βρούμε... (Κοιτά το χαρτί.) Ααα, αυτό είναι ό,τι πιο πρόσφατο βρήκα σ' αυτά τα σιχαμένα. Η απόδειξη αγοράς της τροφής σου! Μη φοβάσαι! Πριν ένα μήνα την πήρα από το μαγαζί. Την έχω δοκιμάσει όμως. Ε, ένεκα η καραντίνα. Τι να 'κανα; Μη με κοιτάς έτσι. Δοκίμασα κι εγώ την κονσέρβα σου... Εξαιρετική ήταν! Ρε τι βγάζουν οι άτιμοι... (Παίρνει βαθιά εισπνοή και εκπνέει αργά.) Ουφ... Δεν ήταν τρέξιμο κι αυτό σήμερα. Έτρεχα στο ασφαλιστικό μου ταμείο, για να τους πιστοποιήσω ότι δεν έχω πεθάνει, λέει, γιατί πέρασα το όριο των 65... Πάω εκεί, με βλέπουν, τους δείχνω την ταυτότητα και μου λένε ότι πρέπει να τους το αποδείξω. Δηλαδή πώς να αποδείξω ότι ζω; Ότι δεν τους πήγα στάρι από τα σαράντα μου; Και σαν να μην έφτανε αυτό, θέλουν και βεβαίωση από συγγενή μου ότι μένω στο σπίτι μου. Δεν τους αρκεί η ΔΕΗ, γιατί μπορεί, λένε, να έχω πεθάνει και να μην έχω κληρονόμους. Και όλα αυτά μπροστά μου, στον ολοζώντανο πολίτη με την ταυτότητα ανά χείρας! Πού φτάσαμε... Ρε συ, Ιβάν, λες να έχω πεθάνει και να μην το ξέρω; Αλλά αν ήταν έτσι, τώρα δεν θα κουβεντιάζαμε... Τέλος πάντων... Αύριο πρέπει να τους πάω τα χαρτιά και να αποδείξω ότι ζω. Να μου βάλουν εκεί και μια βούλα και να βεβαιώσουν ότι υπάρχω. Μάλιστα. Γιατί χωρίς σφραγίδα δεν ζεις, αγαπητέ. Εσύ να τα βλέπεις και να δοξάζεις τον Θεό που δεν σας έχουν βάλει IBAN και στα λουριά σας. Μη με κοιτάζεις έτσι με γουρλωμένα τα μάτια σου. Γιατί; Πιστεύεις ότι δεν μπορεί να γίνει; Εδώ έχουμε δει άλλα κι άλλα σ' αυτή τη χώρα, αυτό σε πείραξε; Και δεν έφτανε να μη στα πολυλογώ όλη η ταλαιπωρία, αλλά περίμενα και στη στάση του λεωφορείου μέχρι να γυρίσω γύρω στα τρία τέταρτα. Είχε βλάβη το προηγούμενο και μέχρι να ειδοποιηθεί ο άλλος οδηγός και να βάλει τα γάντια του και τα αντισηπτικά του, πέρασε η ώρα. Ευτυχώς που είχα αγοράσει ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης και μέχρι να έρθει το λεωφορείο μέτραγα τα σουσάμια... Άδειο ήταν. Όπως αυτό το θερινό θέατρο που είχαμε πάει δωρεάν πέρσι, που το διοργάνωνε ο δήμαρχος που δε βγήκε τελικά... Θυμάσαι; Μ' αυτόν τον Ίψεν που το έγραψε. Όχι, βρε κουτό. Μη φοβάσαι, δεν φτερνίστηκα. Ίψεν λένε τον συγγραφέα. (Κοιτάζει τον σκύλο) Σε βλέπω, δεν αντέχεις άλλο. Σταματάω. Τι μου φταις κι εσύ; (Σηκώνεται απ' την πολυθρόνα.) Έλα, πάμε. (Ο σκύλος τον ακολουθεί στην κουζίνα και έχει πέσει σχεδόν πάνω στον άντρα που ανοίγει μετά την πρώτη και μια δεύτερη κονσέρβα.) Επ! Η μία δική σου! Έχω 247 δόσεις ακόμα. Δεν είμαι πια για rio mare..."


Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΤΟΥΣ 2045.

Οι συγγραφείς οφείλουμε να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και να εμποτίζουμε με τέχνη και χιούμορ την ατμόσφαιρα, όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο. Ας πάρουμε λοιπόν μία γεύση...




ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΤΟΥΣ 2045. (ΜΕΡΟΣ Ι)

ΟΜΑΔΑ Α΄
1α. Αντιστοιχίστε τα προϊοντα με τα ποσοστά αύξησης σε πωλήσεις την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού:

α. Χαρτί υγείας 700%
β. Αντισηπτικά 700%
γ. Μακαρόνια 700%
δ. Χλωρίνες 700%
ε. Ιατρικές μάσκες 700%

1β. Ποια χρονιά και ύστερα από ποιο γεγονός εξαγόρασε ο Σκλαβενίτης την Apple?
(Μονάδες 10)

2. Συγκρίνετε τα διαγγέλματα Τσίπρα 2015 και Μητσοτάκη 2020. Πόσες φορές βγήκαν στον τηλεοπτικό φακό και με πόσο μέσο όρο τηλεοπτικού χρόνου; Πόσες φορές ακούστηκαν οι φράσεις "Μαζί θα ξεπεράσουμε την κρίση", "υπηρετώντας το συμφέρον του ελληνικού λαού", "όλοι ενωμένοι";
(Μονάδες 10)

3. Σχολιάστε τη δήλωση της Σωζώς Σαπουντζάκη το 2044, κατά την οποία: "Τώρα πια στη μέση ηλικία, μπορώ να πω πως έχω ζήσει αρκετά. Πυρκαγιές, σεισμούς, λοιμούς, καταποντισμούς. Είμαι έτοιμη να γεράσω φυσιολογικά." Σε ποια ιστορικά γεγονότα αναφερόταν; (Αξιοποιήστε μόνο τα μετά Χριστόν συμβάντα.)
(Μονάδες 10)

4. Αναλύστε τους καταστατικούς σκοπούς του Σωματείου "Εν τούτω Νίκα reloaded", το οποίο συνετέθη από το συνδικάτο της "Ένωσης Διαρρηκτών Ελλάδος" και τον σύλλογο "Γιαγιάδες εν δράσει". Ποια τα κοινά αιτήματά τους την περίοδο της κρίσης του COVID-19;
(Μονάδες 10)

5. Πώς εξηγείτε την κατακόρυφη αύξηση των γεννήσεων κατά την περίοδο Δεκέμβριος 2020 - Ιανουάριος 2021;
(Μονάδες 5)

6. Πώς εξηγείτε την κατακόρυφη αύξηση των διαζυγίων την περίοδο 1 Απριλίου 2020 - 30 Απριλίου 2020;
(Μονάδες 5)

7. Τοποθετήστε Σ ή Λ, ανάλογα με το σωστό ή λανθασμένο των παρακάτω προτάσεων.
α. Οι συνολικές πίστες που τερμάτισε στο Playstation o Κώστας Καραμανλής Junior την περίοδο του κορωνοϊού ήταν 248.
β. Ο Γεώργιος Παπανδρέου Junior την πρώτη ημέρα της γενικής απαγόρευσης κυκλοφορίας λόγω COVID-19 αποφάσισε να πάει μια βόλτα με το ποδήλατό του.
γ. Η θέση του ΚΚΕ στη Βουλή απέναντι στην αντιμετώπιση της πανδημικής κρίσης του 2020 ήταν "παρών".
δ. Η Μύκονος το καλοκαίρι του 2020 γέμισε φαρμακοποιούς.
(Μονάδες 15)

8. Ποια χρονιά και για ποιο λόγο ο ΑΒ Βασιλόπουλος μετονόμασε το σλόγκαν του από το "Και του πουλιού το γάλα" στο "Και του παππού το πάμπερ";
(Μονάδες 10)

9. Ποια η θέση του ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εκάλης απέναντι στην γενική καραντίνα του 2020; Πόσες βόμβες μολότοφ από μπουκάλια σαμπάνιας πέταξε προς τα ΜΑΤ; Πόσο καιρό ταμπουρώθηκαν οι κάτοικοι της περιοχής στα ατσάλινα καταφύγιά τους και τι επιπτώσεις είχαν τα επεισόδια στις πωλήσεις σαμπάνιας εκείνη την περίοδο; (Μονάδες 10)

ΟΜΑΔΑ Β΄
Διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο της 80χρονης κατοίκου Σπατών και αξιοποιώντας τις ιστορικές σας γνώσεις, να αναλύσετε τα αίτια και τις συνθήκες της συγκεκριμένης περιόδου: "Μας έκοψαν την εκκλησία, δε μιλήσαμε. Μας έκοψαν τις Άγριες Μέλισσες, δε μιλήσαμε. Μας έκοψαν το Καφέ της Χαράς, δε μιλήσαμε. Να μας μειώσουν και το Master Chef σε τρεις φορές την εβδομάδα, ε αυτό είναι αιτία πολέμου. Όλοι ενωμένοι στην ανακατάληψη και άνοιγμα των ΚΑΠΗ!"
(Μονάδες 15)

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Ο 4ος τοίχος





Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες,

αν και θα έπρεπε να δημοσιεύω πιο συχνά, ο χρόνος που μου τρώει το κύριο επάγγελμά μου, η δικηγορία αφενός και η απασχόλησή μου με το νέο θεατρικό έργο που γράφω, "το Κλουβί" αφετέρου, δεν μου επιτρέπουν να συγκεντρώνομαι και να γράφω όσα δεκάδες θέματα μου έρχονται στον νου καθημερινά. Από την πλήρη αδιαφορία των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την περίπτωση του 18μηνου παιδιού Παναγιώτη - Ραφαήλ που δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή (προφανώς για να μη χαλάσουν την εικόνα της κυβέρνησης, η οποία εθελοτυφλεί) μέχρι τον πόλεμο στην ταλαιπωρημένη Συρία, τα νόμπελ Λογοτεχνίας 2018 και 2019 και άλλα τόσα επίκαιρα ζητήματα.

Σήμερα συμπληρώθηκε ακριβώς ένας χρόνος από την πρεμιέρα του δεύτερου θεατρικού μου έργου "Ο Ιατροδικαστής ή στη μνήμη της Έλλης Λαδά" που ανέβηκε πέρσι στο θέατρο Αλκμήνη και με αφορμή αυτό το γεγονός θα ήθελα να σας αναφέρω το εξής: Αν και αντιφατικό, θα το αναφέρω. Η παράσταση εισέπραξε διθυραμβικές κριτικές από τους δημοσιογράφους και από το κοινό που την παρακολούθησε, το οποίο άρχισε να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο προς το τέλος των παραστάσεων. Εντούτοις θα σας συμβούλευα να παρακολουθείτε παραστάσεις που το λέει η καρδιά σας να πάτε. Υπάρχει τέτοιος διαφημιστικός καταιγισμός, με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζεται το κοινό (θεατρόφιλο ή μη, θεατρικό ή μη) και να ακολουθεί τα φώτα και τους προβολείς αντί για το τι πραγματικά θα ήθελε να παρακολουθήσει ή έχει την περιέργεια να παρακολουθήσει. Είναι αντιληπτό από τον καθένα ότι όσο περισσότερα χρήματα επενδύσει ένας θεατρικός παραγωγός στην πλύση εγκεφάλου του κοινού, τόσο περισσότερο θα ακουστεί η παράσταση. Αυτό ως ένα βαθμό είναι υγιές στο πλαίσιο ενός ομαλού ανταγωνισμού της αγοράς της τέχνης (διότι δυστυχώς η τέχνη αποσκοπεί τις περισσότερες φορές στο εύκολο χρήμα παρά στη πομπή μηνυμάτων, ασχέτως αν στο τέλος τα περνάει). Παρατηρείται, όμως, συχνά το φαινόμενο θεατές, οι οποίοι πηγαίνουν στο θέατρο 2 με 3 φορές τον χρόνο (και ίσως λέω και πολλές) να επισκέπτονται άκριτα παραστάσεις που έχουν δει στην τηλεόραση ή που έχουν μεγάλα ονόματα στους βασικούς ρόλους και φεύγοντας από την παράσταση να νιώθουν κενοί, ή ότι δεν πήραν τίποτα ή ακόμη χειρότερα ότι "έχασαν τα λεφτά τους". Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι ανεξαρτήτως είδους και επιπέδου παράστασης, ανεξαρτήτως αριθμού προβών ή καταβολής πολλών χρημάτων, αυτό που πληρώνεται είναι ο κόπος όλων των συντελεστών να εξάγουν ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Επομένως πληρώνεται όλο το πριν μαζί με το δίωρο μετά και όχι μόνο τα 120 ή 90 ή 60 λεπτά που βλέπει κανείς πάνω στη σκηνή. Και αυτή η διευκρίνιση γίνεται, διότι ακούω πολλές φορές θεατές να λένε "Τι; Έδωσα για παράσταση 1,5 ώρας 25 Ευρώ; Πολλά!" Ή το άλλο; "Έδωσα για έναν μονόλογο 20 Ευρώ; Πολλά!" Και εδώ έρχεται ως απάντηση αυτό που μόλις ανέφερα παραπάνω.

Επομένως, αυτό που θα ήθελα να προτείνω είναι το εξής: Ναι μεν ο καθένας να ακολουθεί με ελεύθερη προαίρεση το ένστικτό του και τις προτιμήσεις του αλλά να γνωρίζει τι ακριβώς θα πάει να δει. Στην θεατρική αναβίωση, για παράδειγμα, ελληνικής ταινίας (συνήθως κωμωδίας) στο σανίδι θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν θα βγει καλύτερος άνθρωπος από τη θεατρική αίθουσα αλλά απλώς θα έχει μία πολύ καλύτερη διάθεση από αυτή που μπήκε. Θα πρέπει να γνωρίζει, αν πάει να δει έναν ηθοποιό που παίζει συνήθως αστείους ρόλους, ότι στη συγκεκριμένη λόγου χάρη παράσταση θα δει δράμα ή ότι το έργο θα είναι κοινωνικού χαρακτήρα, άρα δεν πρόκειται να γελάσει, με αποτέλεσμα να μην του φταίει εν τέλει η παράσταση (που δεν γέλασε) αλλά η ίδια του η επιλογή. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα στο θέατρο δεν ταυτίζεται πάντα ή απαραίτητα με το πόσες αφίσες θα δει στο μετρό.

Αφήστε την υπόθεση να κεντρίσει το ενδιαφέρον σας, αφήστε το ένστικτο να σας οδηγήσει και κυρίως ακολουθήστε τον σεβασμό προς τον τέταρτο τοίχο (τέταρτος τοίχος ονομάζεται η αόρατη πλευρά του χώρου μιας θεατρικής σκηνής, το νοητό εκείνο σημείο που ενώνει τον κόσμο όπου διαδραματίζεται το έργο με το κοινό της θεατρικής τέχνης) . Κανένας ηθοποιός δεν είναι φίλος μας, επειδή τον γνωρίζουμε τηλεοπτικά ή τον έχουμε δει σε άλλες δουλειές. Ο ηθοποιός πρέπει να θεωρείται σαν ένας ξένος που ως διαβατήριο για την καλλιτεχνική μας χώρα διαθέτει την ερμηνεία του, αλλιώς απομυθοποιείται από την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του διάσταση και ο τέταρτος τοίχος γκρεμίζεται.

Σας χαιρετώ εγκάρδια και σας εύχομαι μία όμορφη θεατρική σαιζόν!

Κώστας





Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Δίπλα στο παράθυρο.



Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7 ακριβώς. Ας τολμούσε να παρακούσει στην εντολή που του δόθηκε... Θα πήγαινε να έκανε παρέα σε αυτό που είχε πάρει τη θέση του λίγες μέρες πριν. Σηκώθηκε από το κρεβάτι έχοντας γροθιές τα χέρια της πάνω στο στρώμα. Επαλήθευσε τη δύναμή της και τη χαρά της. Παραμονή Χριστουγέννων. Φόρεσε τις παντόφλες της και σνομπάροντας τη μαγκούρα από τη λαχτάρα της προσμονής, πλύθηκε, ντύθηκε και ξεκίνησε τις δουλειές. Είχε καιρό να δει τον εγγονό της. Όλο διάβασμα, φροντιστήρια, εξόδους με φίλους και πάρτυ. Καμία από τις προτεραιότητές του δεν ήταν η επίσκεψη της γιαγιάς. Τον συμμεριζόταν όμως. Αν και, όταν ήταν στην ηλικία του, η μοναδική της έξοδος ήταν η κυριακάτικη εκκλησία και ίσως κάποιος γάμος ή βάφτιση από το σόι, μπορούσε να προσαρμοστεί στα πρέπει των καιρών. 

Έφτιαξε τα υλικά για το φύλλο και άρχισε να το ανοίγει. Η γέμιση ήταν έτοιμη. "Μπακαβά!", έλεγε όταν ακόμη ήταν μικρός. Το αγαπημένο του γλυκό. Μπορεί να ήταν Χριστούγεννα και τα ζαχαροπλαστεία να είχαν γεμίσει με μελομακάρονα και κουραμπιέδες, αλλά αυτή θα του έκανε "μπακαβά". Μόλις τον έβγαλε από τον φούρνο, η οσμή της επιτυχίας της έσπασε τα ρουθούνια. Αφού ξαπόστασε λίγα λεπτά, άρχισε να συμμαζεύει λίγο το καθιστικό. Όχι ότι είχε τίποτα, αλλά έπρεπε να καλύψει την ανησυχία της. Την άλλη μέρα το πρωί θα τέλειωνε με τη γαλοπούλα, τις πατάτες και τις σαλάτες και θα τους περίμενε με ανοιχτές αγκάλες.

- "Καλώς ήρθατε!", τους είπε με ένα ασυγκράτητο, πλατύ χαμόγελο μόλις πάτησαν στο ξύλινο πάτωμα του σπιτιού. Αγκάλιασε τον εγγονό της, όπως το λούτρινο αρκουδάκι που είχε παιδί.

- "Πώς και τόσο νωρίς; Θέλει ακόμη περίπου μία ώρα το φαΐ, για να γίνει."

- "Ξέρεις, μητέρα... Δεν θα καθίσουμε εδώ.", της απάντησε με ελαφρώς κατεβασμένο το κεφάλι η κόρη της.

- "Πάμε στο σαλόνι αν θέλετε. Έχω ανάψει και τα σώματα για ζέστη."

- "Όχι... Εννοούσα ότι δεν θα φάμε εδώ."

- "Μα έτσι δεν είχαμε πει; Τι λένε αυτοί, Διονυσάκο; Εγώ που σου έφτιαξα μπακαβά;" Τα μάτια του εγγονού έλαμψαν.

- "Δεν γίνεται, μητέρα. Μας έχει καλέσει ο διευθυντής στο σπίτι του. Δεν μπορούμε να του αρνηθούμε την επίσκεψη."

- "Και τόσο φαγητό τι θα το κάνω; Και τον μπακλαβά;"

- "Θα έρθουμε αύριο. Και αύριο Χριστούγεννα είναι!" Η κόρη τής χάιδεψε την πλάτη και της ευχήθηκε χρόνια πολλά. Φίλησε στο μάγουλο τον εγγονό της και ξεπροβόδισε τον γαμπρό της, που ακολουθούσε τους άλλους δύο.

- "Καλά να περάσετε!", τους είπε γλυκά με ένα χαμόγελο που έσβησε απότομα στο κλείσιμο της πόρτας.

- "Μήπως δεν έπρεπε να την αφήσουμε μόνη;", αναρωτήθηκε προς τον σύζυγό της η γυναίκα, καθώς έφευγαν.

- "Δεν μπορείς να αρνηθείς την πρόσκληση του διευθυντή. Σε τέτοιες εποχές πρέπει να τα έχεις καλά με τους ανωτέρους σου.", της είπε ο άντρας της και πάτησε πιο έντονα το γκάζι.

Εκείνη την ώρα πίσω στο πατρικό σπίτι η πρώτη νιφάδα έπεσε στο πεντακάθαρο τζάμι του παραθύρου. Κι άλλη μία. Τώρα πια χρειαζόταν τη μαγκούρα της. Της είχαν τελειώσει τα χαμόγελα. Και πού να πήγαινε; Ένα καλό εστιατόριο ήξερε μονάχα. Βρισκόταν κοντά στη γειτονιά, πέντε λεπτά με το αμάξι. Και της έλεγε ο συγχωρεμένος ο άντρας της: "Μάθε να οδηγείς, να μη χρειάζεσαι κανέναν άλλο." Όχι αυτή. Βασιζόταν στην έπαρση της νιότης της και στην ελπίδα ότι ο άντρας της δεν θα πέθαινε ποτέ... Και τώρα δεν μπορούσε να πάει στο μαγαζί που γιόρταζαν μαζί όλες τις επετείους τους. Ούτε οδηγούσε ούτε μπορούσε να αφήσει μόνο του το σπίτι. Και τόσα φαγιά; Τι θα τα έκανε;

"Ας έρχονταν", αντιμίλησε φωναχτά και με θυμό στις σκέψεις της. 

Με το που την κάλεσαν στο τηλέφωνο από την εταιρία του ραδιοταξί, έσβησε μεμιάς την τηλεόραση, σιγούρεψε ότι το ακριβό της κολιέ ήταν καλά δεμένο γύρω από το λαιμό της και βγήκε από το σπίτι.

Το εστιατόριο ήταν λίγο πιο μακριά απ' ότι πίστευε. "Τελικά όσο μεγαλώνει ο χρόνος, μεγαλώνει και η απόσταση...", ήταν ο τελευταίος της συλλογισμός πριν πληρώσει τον οδηγό, στον οποίο απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη "όχι" στην ερώτησή του αν χρειαζόταν βοήθεια για να κατέβει. Οι περισσότεροι πελάτες είχαν φύγει, οπότε βρήκε μια καλή θέση δίπλα στο παράθυρο. Το χιόνι άρχιζε να πέφτει πιο πυκνό. Αφού την σέρβιραν, ύψωσε ελαφρώς το ποτήρι της προς τη μεριά του πεζοδρομίου και ήπιε μια γουλιά κρασί. Χρόνια πολλά, ευχήθηκε από μέσα της κοιτάζοντας με χαμόγελο δυο περαστικά παιδιά σαν να έκανε σε εκείνα την πρόποση. Χαζογέλασαν με την εικόνα της και συνέχισαν τον δρόμο τους. Εκείνη, πάντως, είχε ευχηθεί σε κάποιον...