Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Συλλαλητήριο 4.2.18: Στις 4 Φεβρουαρίου 2018 δεν υπάρχουν κόμματα. Στις 4 Φεβρουαρίου γιορτάζει η Δημοκρατία.





Η Τουρκία απαγόρευσε στην Ελλάδα να "ακουμπήσει" στα Ίμια έχοντας (όπως πάντα άλλωστε) δείξει άγριες απειλητικές διαθέσεις. Κατά τα άλλα, το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα θα γίνει για την ονομασία μιας χώρας που είναι προειλημμένη. Να κατέβω άραγε στο κέντρο; Αυτό σκεφτόμαστε όλοι πάνω κάτω. Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί οιονεί λυσάρι, όπως αυτό των σχολικών ασκήσεων Μαθηματικών, παρά μονάχα σκέψεις πάνω σε ένα θέμα που διαιωνίζεται.
ΠΓΔΜ σημαίνει Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Άρα η λέξη "Μακεδονία" δυστυχώς ζει και βασιλεύει εδώ και χρόνια ως όνομα στους βόρειους γείτονές μας, έχοντάς το εμείς οι ίδιοι αναγνωρίσει με λάθος διπλωματικούς χειρισμούς. Επομένως, αν ήμασταν Σκοπιανοί, γιατί ξαφνικά να "χάναμε" το όνομά μας; Το πρόβλημα ανήκει πλέον στο τι θα μπει πριν τον όρο Μακεδονία, κακά τα ψέματα. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι ο όρος αυτός θα αποκλειστεί ξαφνικά, από τη στιγμή μάλιστα που δεκάδες χώρες στον πλανήτη έχουν αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στο ΝΑΤΟ αποτελεί απλώς την αφορμή, ώστε το ζήτημα αυτό να επιλυθεί μια και καλή. Το ιδανικό για μένα θα ήταν ο όρος "Μακεδονία" να μην υπήρχε, όμως δυστυχώς - επίσης για μένα - έχω μεγαλώσει αρκετά ώστε να ορέγομαι σε ματαιόδοξους βαυκαλισμούς. Η άσκηση του δικαιώματος βέτο θα αποβεί βοηθητική στην περίπτωση του εξευτελιστικού "Δημοκρατία της Μακεδονίας", οτιδήποτε άλλο θα θεωρηθεί επιτυχία από την κυβέρνηση. Μένει να δούμε τι θα αποφασίσουν οι επικοινωνιολόγοι του πρωθυπουργού που κατόρθωσαν να τον εκλέξουν ξανά μετά την μετατροπή του "Όχι" σε "Ναι" αυτό το πανέμορφο καλοκαιρινό βράδυ της 5ης /Ιουλίου 2015. Τα πάντα είναι παιχνίδια, όμως μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε;

Από πότε ένας λαός έχει παύσει να είναι κυρίαρχος στην ίδια του την πατρίδα; Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο (για ακόμη μία φορά) αλληλοσπαραγμού για ένα θέμα που θα έπρεπε να μας ενώνει όλους και όμως. Οι Φουρτουνάκηδες και οι Βροντάκηδες καλά κρατούν και μάλιστα με απειλές ζωής, που εξακοντίζονται από όλα τα άκρα, δεξιά και αριστερά. 

"Να πάω στο συλλαλητήριο;" Μαζί με τα ξερά θα αφήσουμε να καούν και τα χλωρά; Μαζί με κάποιους γραφικούς φανατισμένους, θα αφήσουμε να καεί το εθνικό μας φρόνημα; Να καεί η φωνή μας; Δεν ξέρω αν θα καταφέρει κάτι το πανεθνικό (και όχι πανεθνιΚΙστικό) συλλαλητήριο, όμως αρκεί η προσπάθεια. Αρκεί να θυμηθούμε ότι μπορούμε να ενωθούμε, όταν η πατρίδα μας χρειάζεται. Μακάρι τα βαφτίσια της ήδη βαφτισμένης ΠΓΔΜ να αποτελέσουν το έναυσμα να πέσουν όσα περισσότερα τείχη γίνεται, μακάρι να θυμηθούμε ότι πρέπει να δίνουμε μαζικά το παρόν χωρίς στερεότυπα και ιδεολογικούς διαχωρισμούς. Αν θέλεις να λέγεσαι Έλληνας, δεν πρέπει να μισείς τον Έλληνα. Αν θέλεις να λέγεσαι πατριώτης, δεν πρέπει να μισείς τους υπόλοιπους πατριώτες. Ας ξεχάσουμε ότι σκοτώσαμε τον Σωκράτη και τον Καποδίστρια, κι ας θυμηθούμε ότι στον άνθρωπο που βρίζουμε δίπλα μας και τον χτυπάμε με ρόπαλα ή μπουνιές, κυλά αίμα ελληνικό. Ας δείξουμε ότι η Δημοκρατία μπορεί να μετατρέψει την ανοχή στο διαφορετικό από αχίλλειο πτέρνα της στο ίδιο της το ελιξίριο, στην ίδια της τη σωτηρία. Ας γίνει η αυριανή ειρηνική διαδήλωση το έναυσμα να τα λέμε οι Έλληνες πιο συχνά σε πλατείες και δρόμους, να θυμόμαστε ποιοι είμαστε και να υπενθυμίζουμε στην εξουσία ότι "υπάρχει υπέρ του λαού και του έθνους" (άρθρο 1 του ελληνικού Συντάγματος.)

Μην το σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Υπάρχει το τώρα ή το ποτέ. 

Στις 4 Φεβρουαρίου 2018 δεν υπάρχουν κόμματα. Στις 4 Φεβρουαρίου γιορτάζει η Δημοκρατία.

Ραντεβού στο Σύνταγμα.